Najlepsze książki dla rodziców o wychowaniu – lista na 2026

Czas czytania 8 Minuty

Jak powstała lista 2026 i jak jej używać?

Wybór najlepszej książki o wychowaniu w 2026 roku to nie szukanie magicznej recepty, ale znalezienie narzędzia, które pomaga rodzicowi rozumieć dziecko i budować zdrowe granice. Dobry poradnik, zgodny z ramami wspierania rozwoju dziecka opracowanymi przez WHO i UNICEF, daje ulgę i konkretne wskazówki, a nie wpędza w poczucie winy. Zamiast obietnic natychmiastowej zmiany, warto szukać tytułów opartych na wiedzy o rozwoju, które podsuwają praktyczne dialogi i strategie do zastosowania w codziennych sytuacjach.

Na jakich zasadach powstał ten ranking?

Ta lista nie jest rankingiem sprzedaży ani popularności. To redakcyjny wybór oparty na kilku kluczowych kryteriach, które sprawiają, że książka staje się realnym wsparciem, a nie kolejnym źródłem presji. Z mojej praktyki wynika, że rodzic w kryzysie potrzebuje rozdziału, który może przeczytać i zastosować dzisiaj, a nie grubej akademickiej teorii. Dlatego każdy polecany tytuł został oceniony pod kątem praktyczności i języka.

• Zgodność z aktualną wiedzą: Czy książka jest spójna z wiedzą o rozwoju neurologicznym i emocjonalnym dziecka, np. z rekomendacjami American Academy of Pediatrics (AAP) czy Nurturing Care Framework (WHO, UNICEF)? Odrzuciliśmy pozycje promujące kary fizyczne lub ignorowanie potrzeb emocjonalnych.
• Praktyczne narzędzia: Czy autor dostarcza konkretne przykłady, dialogi, scenki lub ćwiczenia, które rodzic może zastosować od razu? Teoria jest ważna, ale to praktyka zmienia dynamikę w domu.
• Język i ton: Czy książka jest napisana w sposób empatyczny i wspierający dla rodzica? Unikamy poradników, które zawstydzają, oceniają lub stawiają nierealistyczne wymagania.
• Aktualność wydania: Czy książka została niedawno wznowiona lub czy jej treść, mimo upływu lat (jak w przypadku klasyków), pozostaje uniwersalna i użyteczna w polskich realiach 2026 roku.

Jak korzystać z tej listy, żeby znaleźć coś dla siebie?

Najlepszym sposobem na wykorzystanie tego zestawienia jest potraktowanie go jak mapy, a nie sztywnej instrukcji. Zastanów się, jakie wyzwanie jest teraz dla Ciebie najtrudniejsze. Czy są to codzienne konflikty o mycie zębów? A może wybuchy złości dwulatka? Kłótnie między rodzeństwem? Lista została podzielona tematycznie, abyś mogła szybko znaleźć tytuły odpowiadające konkretnym problemom: komunikacji, emocjom, granicom czy relacjom w rodzinie.

Kiedy poradnik o wychowaniu to za mało?

Trzeba to podkreślić z całą mocą: żadna, nawet najlepsza książka nie zastąpi profesjonalnej pomocy. Poradniki są ogromnym wsparciem w codziennych wyzwaniach, ale w pewnych sytuacjach konieczna jest konsultacja ze specjalistą. Jeśli zachowanie dziecka jest gwałtowne, pojawia się autoagresja, długotrwałe problemy ze snem, silne lęki, regres rozwojowy lub zachowania przemocowe wobec innych, pierwszym krokiem powinna być wizyta u psychologa dziecięcego, pedagoga lub psychiatry. Książka może być wtedy cennym uzupełnieniem procesu terapeutycznego dla całej rodziny.

Treść artykułu ma charakter informacyjny i nie zastępuje profesjonalnej porady medycznej, psychologicznej ani pedagogicznej.

Najlepsze książki na start dla rodziców małych dzieci

Dla rodzica, który dopiero zaczyna swoją przygodę z poradnikami, najlepszym wyborem będzie książka z gotowymi dialogami i praktycznymi scenkami. Pozwala to od razu przetestować nowe sposoby komunikacji. Klasyki takie jak „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały” autorstwa Adele Faber i Elaine Mazlish, czy „Pozytywna dyscyplina” Jane Nelsen, to doskonałe pozycje na start, które pomagają w codziennych konfliktach i uczą, jak budować jak rozmawiać z dzieckiem bez krzyku.

„Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały” – dlaczego to wciąż klasyk?

Choć wydana po raz pierwszy w 1980 roku, ta książka to wciąż absolutny fundament. Jej siłą jest prostota i natychmiastowa użyteczność. Faber i Mazlish nie budują skomplikowanych teorii, ale dają rodzicom konkretne narzędzia komunikacyjne, często w formie zabawnych komiksowych scenek, które pokazują różnicę między starym, oceniającym językiem a nowym, opartym na empatii i współpracy.

„Zamiast zaprzeczać uczuciom dziecka (’Nie ma co płakać, nic się nie stało’), nazwij je i zaakceptuj (’Widzę, że jesteś bardzo smutny, że wieża się zawaliła’). To prosta zmiana, która otwiera drzwi do współpracy.” — podsumowanie kluczowej idei Adele Faber i Elaine Mazlish, „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały”, 1980

Książka uczy, jak:

• Akceptować i nazywać uczucia dziecka, nawet te trudne.
• Zachęcać do samodzielności bez narzucania rozwiązań.
• Stosować pochwały opisowe zamiast oceniających.
• Uwalniać dzieci od grania ról (np. „ten niegrzeczny”, „ta bałaganiara”).
• Wyrażać swoje granice w sposób stanowczy, ale z szacunkiem.
• Rozwiązywać konflikty w sposób, który angażuje obie strony.

Czym jest „Pozytywna Dyscyplina” Jane Nelsen?

„Pozytywna Dyscyplina” to model wychowawczy, który łączy życzliwość i stanowczość jednocześnie. Jane Nelsen, opierając się na pracach Alfreda Adlera i Rudolfa Dreikursa, proponuje odejście od kar i nagród na rzecz szukania rozwiązań i uczenia dzieci kompetencji społecznych. To nie jest pobłażliwość ani brak granic. To podejście, w którym dorosły jest liderem, a dziecko uczy się odpowiedzialności poprzez zaangażowanie i poczucie przynależności.

Kiedy te książki mogą nie wystarczyć?

Te poradniki są fantastyczne do budowania fundamentów komunikacji i rozwiązywania codziennych problemów. Mogą jednak okazać się niewystarczające, gdy w domu panuje bardzo wysoki poziom stresu, a zachowania dziecka (lub rodzica) są gwałtowne. W takich sytuacjach, zanim zaczniemy „naprawiać” komunikację, warto sięgnąć po książki o regulacji emocji i stresie, takie jak „Self-Reg”, lub skonsultować się ze specjalistą. Alternatywą dla tych dwóch klasyków jest też „Wychowanie bez porażek” Thomasa Gordona, które również koncentruje się na komunikacji, ale w nieco bardziej formalnym ujęciu.

Emocje, złość i samoregulacja: tytuły dla rodziców zmęczonych walką

Jeśli czujesz, że głównym problemem w Twoim domu są wybuchy złości, frustracja i ciągła walka, warto sięgnąć po książki, które skupiają się na przyczynach, a nie tylko na objawach. Podejście „Self-Reg” Stuarta Shankera pomaga zrozumieć, że trudne zachowanie to często wynik przeciążenia stresem, a nie złej woli. Zgodnie z ramami responsywnej opieki WHO, zrozumienie i reagowanie na sygnały dziecka jest kluczowe dla jego zdrowego rozwoju, a te książki dostarczają do tego niezbędnych narzędzi.

Na czym polega metoda Self-Reg Stuarta Shankera?

Self-Reg to rewolucyjne podejście, które zmienia perspektywę z „Jak mam kontrolować swoje dziecko?” na „Dlaczego moje dziecko (i ja) traci równowagę?”. Dr Stuart Shanker argumentuje, że kluczem jest samoregulacja, czyli umiejętność zarządzania poziomem energii i pobudzenia w odpowiedzi na stres. To coś innego niż samokontrola, która polega na tłumieniu impulsów siłą woli. Self-Reg to nauka rozpoznawania stresorów, redukowania ich i powracania do stanu spokoju. Zrozumienie tego mechanizmu pozwala zobaczyć złość dziecka i napady frustracji jako sygnał SOS, a nie atak.

Shanker wyróżnia pięć obszarów, w których mogą kryć się stresory:

• Biologiczny: głód, hałas, niewygodne ubranie, zbyt mało snu, infekcja.
• Emocjonalny: silne emocje (pozytywne i negatywne), lęk, presja.
• Poznawczy: zbyt trudne zadanie, natłok informacji, niezrozumiałe polecenia.
• Społeczny: konflikty z rówieśnikami, poczucie wykluczenia, trudności w odczytywaniu sygnałów społecznych.
• Prospołeczny: stres związany z empatią, poczuciem niesprawiedliwości, przejmowaniem się cudzymi emocjami.

Jak książki Siegela i Bryson tłumaczą mózg dziecka?

Dr Daniel J. Siegel i dr Tina Payne Bryson to mistrzowie w tłumaczeniu skomplikowanej neurobiologii na prosty i praktyczny język rodzicielski. W książkach takich jak „Zintegrowany mózg – zintegrowane dziecko” czy „Potęga obecności” pokazują, jak działa rozwijający się mózg dziecka i jak możemy wspierać jego integrację. Używają prostych metafor, jak „piętro” i „parter” mózgu, aby wyjaśnić, dlaczego dziecko w zalewie emocji „nie słyszy” racjonalnych argumentów i co robić, by mu pomóc wrócić do równowagi. To lektury, które budują w rodzicu głębokie zrozumienie i empatię.

Self-Reg czy komunikacja – co wybrać jako pierwsze?

To zależy od głównego problemu. Jeśli Twoje dziecko ma częste, gwałtowne wybuchy, a Ty czujesz się bezradna i wyczerpana, zacznij od „Self-Reg” Shankera. Ta książka da Ci nową perspektywę i pomoże obniżyć poziom stresu w całym domu. Jeśli natomiast codzienne konflikty są raczej pasmem negocjacji, drobnych sprzeczek i problemów ze współpracą, ale bez eskalacji, zacznij od klasyków komunikacji, jak Faber i Mazlish. Obie ścieżki są wartościowe i często się uzupełniają.

Polskie książki bliskie codzienności rodziców

Choć międzynarodowe bestsellery dostarczają uniwersalnej wiedzy, czasem warto sięgnąć po głos z naszego podwórka. Polskie autorki, takie jak Agnieszka Stein, piszą o rodzicielstwie w kontekście bliskim naszej kulturze, systemowi edukacji i wyzwaniom. Ich książki często dają poczucie bycia zrozumianym i pokazują, że rodzicielstwo bliskości czy wychowanie w szacunku są możliwe do wdrożenia w polskich realiach.

Dlaczego warto sięgnąć po „Dziecko z bliska” Agnieszki Stein?

Agnieszka Stein jest jedną z pionierek rodzicielstwa bliskości w Polsce. Jej książki, z „Dziecko z bliska” na czele, to kopalnia wiedzy o budowaniu bezpiecznej więzi, szanowaniu granic (zarówno dziecka, jak i rodzica) i podążaniu za potrzebami. Stein nie daje gotowych recept, ale zachęca do obserwacji dziecka i zaufania własnej intuicji. Jej podejście jest bardzo uspokajające dla rodziców, którzy czują się zagubieni w gąszczu sprzecznych porad. Pokazuje, jak budować relację opartą na zaufaniu, która procentuje przez całe życie.

Jakie książki pomagają na wypalenie rodzicielskie?

Coraz więcej mówi się o tym, że dbanie o siebie to nie luksus, ale podstawa dobrego rodzicielstwa. Kiedy rodzic jest na skraju wyczerpania, trudno o empatię i cierpliwość. Książki poruszające temat wypalenia rodzicielskiego, rodzicielskiej złości czy potrzeby dbania o własne granice są absolutnie niezbędne. Szukaj tytułów, które normalizują trudne emocje rodzica i dają konkretne strategie na odzyskanie równowagi. Z mojej praktyki wynika, że kluczowe jest tu pozwolenie sobie na bycie „wystarczająco dobrym” rodzicem, a nie idealnym.

• Uznaj swoje potrzeby: Zidentyfikuj, co Cię najbardziej obciąża i gdzie możesz znaleźć chwilę na regenerację.
• Naucz się mówić „nie”: Stawianie granic innym (nawet bliskim) jest kluczowe dla ochrony własnej energii.
• Szukaj wsparcia: Rozmawiaj z partnerem, przyjaciółmi, innymi rodzicami lub poszukaj profesjonalnej pomocy.
• Obniż oczekiwania: Zrezygnuj z perfekcjonizmu na rzecz tego, co realnie możliwe.
• Znajdź mikro-chwile dla siebie: Nawet 5 minut z kawą w ciszy może zrobić różnicę.

Rodzeństwo, nastolatki i trudniejsze etapy rodzinne

Wychowanie to nie sprint, a maraton pełen zmieniających się krajobrazów. Kiedy dzieci dorastają, pojawiają się nowe wyzwania: rywalizacja między rodzeństwem, bunt nastolatka czy potrzeba renegocjacji rodzinnych zasad. Na szczęście istnieją poradniki, które pomagają przejść przez te burzliwe etapy, koncentrując się na utrzymaniu relacji i wzajemnym szacunku.

Jak poradzić sobie z kłótniami, czyli „Rodzeństwo bez rywalizacji”?

To kolejna książka duetu Faber i Mazlish, która powinna znaleźć się w biblioteczce każdej rodziny z więcej niż jednym dzieckiem. Autorki w charakterystyczny dla siebie, praktyczny sposób pokazują, jak radzić sobie z zazdrością i konfliktami. Kluczem jest unikanie porównań i nie wchodzenie w rolę sędziego, który rozsądza, kto zaczął i kto ma rację. Zamiast tego uczą, jak pomóc dzieciom wyrazić trudne uczucia i samodzielnie znaleźć rozwiązanie problemu. To prawdziwy podręcznik, jak w praktyce budować rodzeństwo bez rywalizacji w praktyce.

Czego unikać w konfliktach rodzeństwa według autorek?

• Porównywania dzieci: „Zobacz, jak twoja siostra ładnie zjadła”.
• Wchodzenia w rolę sędziego: „Nie obchodzi mnie, kto zaczął, macie się pogodzić”.
• Minimalizowania uczuć: „Przecież nic się nie stało, nie ma o co płakać”.
• Narzucania ról: „Jesteś starszy, musisz ustąpić”.
• Zmuszania do dzielenia się: Zamiast tego, uczą szacunku do własności i wspólnego ustalania zasad.

Jakie książki o wychowaniu nastolatków warto przeczytać w 2026 roku?

Okres nastoletni to czas wielkiej przebudowy mózgu i testowania granic. Poradniki, które skupiają się wyłącznie na kontroli i dyscyplinie, rzadko przynoszą dobre rezultaty. W 2026 roku warto sięgać po książki, które uczą rodziców ciekawości, słuchania i utrzymywania relacji z nastolatkiem. Tytuły takie jak „Burza w mózgu nastolatka” Daniela J. Siegela pomagają zrozumieć, co dzieje się w głowie młodego człowieka. Inne, bardziej praktyczne, skupiają się na trudnych tematach, jak granice w świecie cyfrowym, autonomia czy rozmowy o seksualności.

Kiedy bunt nastolatka to sygnał alarmowy?

Testowanie granic, kwestionowanie autorytetów i potrzeba autonomii to naturalne elementy dorastania. Istnieją jednak zachowania, które powinny zapalić czerwoną lampkę i skłonić do szukania profesjonalnej pomocy. Do sygnałów alarmowych należą nagła i trwała zmiana zachowania, całkowita izolacja od rówieśników i rodziny, samookaleczenia, zaburzenia odżywiania, sięganie po substancje psychoaktywne, zachowania przemocowe lub drastyczny spadek wyników w nauce. W takich sytuacjach rozmowa i poradnik to za mało – konieczna jest interwencja specjalisty.

Tabela wyboru: problem rodzica, najlepszy tytuł i poziom trudności

Poniższa tabela pomoże Ci szybko zorientować się, która książka może być najlepszym pierwszym wyborem w zależności od problemu, z którym się mierzysz. Pamiętaj, że to sugestia – często najlepsze efekty daje łączenie wiedzy z różnych źródeł.

Problem w domu	Sugerowany pierwszy tytuł	Kluczowa idea	Poziom trudności
Codzienne kłótnie i brak współpracy	„Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały” (Faber & Mazlish)	Używaj języka, który zaprasza do współpracy, zamiast prowokować opór.	Łatwy
Wybuchy złości (dziecka lub rodzica)	„Self-Reg” (Stuart Shanker)	Trudne zachowanie to objaw stresu i przeciążenia, a nie zła wola.	Średni
Chcę wychowywać bez kar, ale potrzebuję ram	„Pozytywna dyscyplina” (Jane Nelsen)	Bądź uprzejma i stanowcza jednocześnie; skupiaj się na rozwiązaniach.	Średni
Ciągłe bójki między dziećmi	„Rodzeństwo bez rywalizacji” (Faber & Mazlish)	Nie wchodź w rolę sędziego, pomóż dzieciom samym znaleźć rozwiązanie.	Średni
Nie dogaduję się z nastolatkiem	„Burza w mózgu nastolatka” (Daniel J. Siegel)	Zrozum zmiany w mózgu nastolatka, by lepiej się z nim komunikować.	Średni/Trudny
Czuję się zagubiona w polskiej rzeczywistości	„Dziecko z bliska” (Agnieszka Stein)	Skup się na budowaniu bezpiecznej relacji i zaufaniu do dziecka i siebie.	Średni

Czego unikać w poradnikach parentingowych?

Rynek książek dla rodziców jest ogromny, ale nie wszystkie pozycje są wartościowe. Niektóre mogą wręcz zaszkodzić, wpędzając w poczucie winy lub promując metody sprzeczne z wiedzą o rozwoju. Zgodnie z oficjalnym stanowiskiem American Academy of Pediatrics z 2018 roku, kary fizyczne i słowne upokorzenia są nieskuteczne i szkodliwe, dlatego poradniki promujące takie metody należy bezwzględnie odrzucić.

Jakie są czerwone flagi słabych książek o wychowaniu?

Uważnie czytaj opisy i recenzje. Zwróć uwagę na język i obietnice składane przez autora. Słaby, a nawet szkodliwy poradnik, często można rozpoznać po kilku charakterystycznych cechach.

• Obietnica „jednej, skutecznej metody” na wszystko: Każde dziecko i każda rodzina jest inna. Nie ma uniwersalnych rozwiązań.
• Gwarancja natychmiastowych efektów: Wychowanie to proces, a nie szybka naprawa. Obietnice „grzecznego dziecka w 3 dni” to marketing.
• Zawstydzanie i obwinianie rodzica: Dobry poradnik wspiera, a nie sugeruje, że wszystkie problemy wynikają z Twoich błędów.
• Promowanie kar fizycznych lub izolacji: Metody oparte na strachu i bólu są szkodliwe.
• Ignorowanie emocji dziecka: Poradniki, które zalecają „nieprzejmowanie się płaczem” lub „przeczekanie histerii” są sprzeczne z wiedzą o potrzebie więzi.
• Brak źródeł i powoływanie się na „zdrowy rozsądek”: Wiarygodni autorzy opierają się na badaniach i konkretnych teoriach psychologicznych.

„Dyscyplina powinna uczyć, a nie karać. Celem jest wspieranie rozwoju samokontroli u dzieci, a nie wywoływanie strachu. Kary cielesne i agresja słowna są w tym kontekście nieskuteczne i potencjalnie szkodliwe.” — parafraza stanowiska American Academy of Pediatrics, „Effective Discipline to Raise Healthy Children”, 2018.

Czy poradnik parentingowy może bardziej zaszkodzić niż pomóc?

Tak, jeśli stanie się źródłem presji i poczucia winy. Obserwuję, że wielu rodziców po lekturze poradników czuje się jeszcze gorzej, bo widzi ogromną przepaść między ideałem a rzeczywistością. Dobry poradnik powinien przynosić ulgę, dawać poczucie kompetencji i zmniejszać chaos, a nie dokładać kolejną listę rzeczy, które „robisz źle”. Jeśli po lekturze czujesz głównie lęk i niepewność, być może to nie jest książka dla Ciebie.

Jak czytać książki o wychowaniu, żeby nie zwariować?

Kluczem jest umiar i łagodność dla samej siebie. Nie próbuj wdrażać całej książki na raz. Wybierz jedną, małą rzecz, która wydaje Ci się najbardziej obiecująca – jedno zdanie, które chcesz przestać mówić, albo jeden nowy sposób reagowania na konflikt. Testuj to przez tydzień. Zobacz, co się zmieni. Traktuj poradniki jak szwedzki stół, z którego wybierasz to, co pasuje do Twojej rodziny, a nie jak sztywną dietę, której musisz przestrzegać co do grama.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Jaka książka o wychowaniu jest najlepsza na początek?

Dla większości rodziców najlepszym startem będzie książka z gotowymi przykładami dialogów, np. „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały” Faber i Mazlish. Jest bardzo praktyczna, łatwa do testowania w codziennych sytuacjach i pomaga szybko zmienić komunikaty bez robienia rewolucji w całym domu.

Czy Pozytywna dyscyplina nadal jest aktualna w 2026?

Tak, jej fundamenty dotyczące łączenia uprzejmości i stanowczości są ponadczasowe. Warto jednak czytać ją jako model budowania relacji i uczenia kompetencji, a nie jako gotowy skrypt na każde dziecko. Najlepiej jest zestawić ją z aktualną wiedzą o stresie i samoregulacji, np. z podejściem Self-Reg.

Co wybrać przy wybuchach złości dziecka?

Dobrym pierwszym wyborem będzie książka o samoregulacji i stresie, na przykład „Self-Reg” Stuarta Shankera. Pomaga ona zrozumieć przyczyny zachowania zamiast skupiać się na jego gaszeniu. Pamiętaj jednak, że jeśli wybuchy są częste, bardzo gwałtowne lub dziecko robi sobie krzywdę, poradnik nie zastąpi konsultacji z psychologiem.

Które książki są dobre dla rodziców nastolatków?

Warto szukać tytułów, które koncentrują się na budowaniu relacji, autonomii i skutecznej komunikacji, a nie wyłącznie na kontroli. „Burza w mózgu nastolatka” Daniela J. Siegela to świetna pozycja, by zrozumieć zmiany zachodzące w tym wieku. Szukaj książek, które uczą rozmawiać i słuchać, a także stawiać granice w sposób oparty na szacunku.

Czy poradniki parentingowe mogą wpędzać w poczucie winy?

Niestety tak, zwłaszcza te, które promują nierealistyczny obraz idealnego rodzicielstwa lub sugerują, że każde zachowanie dziecka to wina rodzica. Dobry poradnik powinien dawać narzędzia, język i poczucie sprawczości, a nie kolejną listę powodów do zmartwień. Jeśli książka sprawia, że czujesz się gorzej, odłóż ją.

Czy książki Agnieszki Stein to to samo co rodzicielstwo bliskości?

Agnieszka Stein jest jedną z głównych propagatorek rodzicielstwa bliskości w Polsce i jej książki są mocno osadzone w tej filozofii. Koncentrują się na więzi, szacunku i odpowiadaniu na potrzeby dziecka. Można więc powiedzieć, że jej twórczość to praktyczne wprowadzenie do idei rodzicielstwa bliskości w polskich warunkach.

Gdzie szukać wiarygodnych informacji o wychowaniu oprócz książek?

Wiarygodnymi źródłami są publikacje organizacji międzynarodowych, takich jak UNICEF czy WHO, a także stanowiska towarzystw naukowych, np. American Academy of Pediatrics. Warto również śledzić psychologów i pedagogów, którzy opierają swoją pracę na badaniach naukowych, a nie tylko na osobistych przekonaniach.

Źródła i literatura

1. World Health Organization, UNICEF, & World Bank Group. (2018). Nurturing Care for Early Childhood Development: A Framework for Helping Children Survive and Thrive to Transform Health and Human Potential. Dostęp online.
2. American Academy of Pediatrics, Council on Communications and Media. (2018). „Effective Discipline to Raise Healthy Children”. Pediatrics, 142(6). Dostęp online.
3. UNICEF Parenting. (2024). „How to discipline your child the smart and healthy way”. Dostęp online.
4. Faber, A., & Mazlish, E. (2013). Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Media Rodzina. (Oryginalne wydanie: 1980).
5. Nelsen, J. (2015). Pozytywna dyscyplina. CoJaNaTo. (Oryginalne wydanie: 1981).
6. Shanker, S. (2017). Self-Reg. Jak pomóc dziecku (i sobie) nie dać się stresowi i żyć pełnią możliwości. Wydawnictwo Filia. (Oryginalne wydanie: 2016).
7. Stein, A. (2012). Dziecko z bliska. Wydawnictwo Mamania.